on everydays

he made her love her fears.
_every fear is a kiss
Passion tightly woven with affection.
threa(t/d)s instantly ripped apart.

he became her red nose
and then,she
unexpectedly started to admire her-as known- complexible nose.

he'd build a whole circus, an enormous untouchable
neverland.
-open cages, for the breaths to smile.and the purple elephants!

circuses of freedom~

on tuesdays,she loved the acrobats.                              -kiss
on saturdays,she loved the fireshows.                           -kiss
on wednesdays,she loved the dark side of the clowns.    -kiss,.

Eversince,he has been the relentless colourful breath into her hands.       -18.03.2012-

θάνατος:οπιον

η γεννηση της παπαρουνας θυμιζει μια συνηθισμενη μανα που τρωει το παιδι της.

οταν πεφτει η πορφυρη μαρμαρυγη
του στα φρεσκοθαφτα τενάγη,
οι ανασσασμοι μου χωράν απ'τις χαρα(μα)δ(ρ)ες
των ματιων μου
και τα χερια μου τυλιγουν τρυφερα το λαρυγγι μου.
κι οταν ,υστερα,τα κοκκινα εκεινα φωτα
 ανεμιζουν γυρω απ'τον ερατεινό μου λαιμο
κι ανθιζουν,
τα ονομαζεις παπαρουνες.          -25.12.2011-

erosion

entering nothingness
the right time-zone again
the right parallel universe
.everything's perfect
and your porcelain smile
add some birds singing in the backround,and some flies to make it 
real
but
the noise inside your chest
_your echoes punching you from the inside
Blood all over your button-shaped eyes
and colours on your footprints
¿ you stepped on some rainbow,again?
*
stop that.someone's climbing up my balcony!.it's her,again.
now i see.
she's going to cut down the suns!,isn't she?; and they haven't even bloomed yet
No.

stop that.just take the stairs.i'll jump off to catch them and you make sure you lock down every root and every keyway.
Welcome home,i.                                 -08.08.2012-

Σαν τα πουλια

Οι μικροι ψαραδες

κανουν μια γυρα σε καθε γειτονια

κι υστερα φευγουν.

Μαζευουν τ'αστρα απ' τους ξεχασμενους κηπους

και τα καρφιτσωνουνε για δολωμα

στις φουρτουνιασμενες θαλασσιες.

Οι μικροι ψαραδες

στεκουν πλαι στους θερινους φεγγαρους

και πανω σε βραχια υγρα

περιμενοντας.

-Κανεις δεν τους εχει διδαξει το ψαρεμα,

γι' αυτο και καποιες κυριακες

τσιμπανε χρωματα και σκουριασμενα

ποδηλατα και γιορτινα τραγουδια.

Μετα κανουν μια βουτια στ' αφρισμενα νερα

τ' ουρανου.Κι εξατμιζονται.

Μα οι μικροι ψαραδες παντα επιστρεφουν.               -23.07.2011-

Ιλιγγιώδης Άνοιξη

Αυτο το τραγουδι δεν είναι για σένα

δεν ειν' για ράγες που εχασαν τραινα

για μαδημενες τρύπιες κηλίδες

και για της νυχτας σέλη σβησμένα.

Αυτο το τραγουδι δεν ειναι γι' αλήθειες

ειναι για αισθησεις που ξέχειλες,τρύπιες

μοιάζουν με λώτα στου ονειρου τη λασπη

μοιαζουν με νυμφες σ'ελληνων τις μύθιες.

Αυτο το τραγούδι, ήδη εχεις νοήσει

όσ' άνθη κι αν κόψεις, ετούτο θ' ανθισει.            -11.10.2011-

-Ξ-

ΚΑΘΏΣ ΓΚΡΕΜΊΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΊΕΣ

αναδιπλώνονται τα παράθυρα

ξεφυσούν ανακουφισμένες οι καμινάδες

{καταθλίπτεται κι ο άη-βασίλης που θα μείνει άνεργος}

ξεγυμνώνονται τα καλώδια της ηλεκτρικής

θρυμματίζονται τα παγωμένα τζάμια

ξεπουπουλιάζονται τ'ασημοκέντητα παπλώματα

ραγίζουν οι πολυ-α-πρόσωποι σοβάδες.

Εκρήγνηνται οι λίμνες στα οριοθετημένα πάρκα

χορεύουν τα μυρμήγκια στα υπόγεια μέρη

φτερουγίζουν δίχως σχηματισμούς τα πουλιά

ξεπροβάλλουν μανιωδώς οι μεταξοσκώληκες απ'τα κουκούλια

βολτάρουν τα ξωτικά κάτω απ' τα μανιτάρια

ριζώνουν τα δέντρα στα μικρά περβάζια

τραντάζονται απ' τα γέλια οι ουρανοί.

Αναχαιτίζονται τα άτια μεγαλεπίβολων επιδρομών

δολοφονούνται εν ψυχρώ οι αρχιμανδρίτες απ' το μανδρί τους

απαγορεύεται δια νόμου ο στρατός

λύνουν το κυκλοφοριακό τα ποδήλατα

τα εκατοστίζει η αποχή

ξι-ασφαλτώνονται οι δρόμοι στα χωριά μας

καταργούνται οι ασφάλειες ζωής-αυτοκινήτου-συνειδήσεως.

Αυτοκτονούν ντουέτο η ματαιοδοξία και η μιζέρια

μοσχοβολούν στους φούρνους τα καμένα χαρτονομίσματα

φιλεύουν τα ποντίκια με τους ελέφαντες

διαβάζουν πολυσέλιδα βιβλία τ' αναλφάβητα παιδιά μας

σκουντουφλούν σε μπανανόφλουδες οι τραπεζίτες

διακινείται ελεύθερα το ψωμί στις γειτονιές

φεύγουν γι' αλλού οι ερεινύες.

Ανοίγουν ορθάνοιχτες οι πύλες των αισθήσεων

κλείνουν τα μάτια στον αχό των παραισθήσεων

χαιδεύονται τ' ανέγγιχτα βλέματα

ροδίζουν τα μάγουλα στα ερωτευμένα ασματωδεία

ηδονίζονται τα light συναισθήματα

δημιουργούνται τα σύμπαντα απ' τ' Ασήμαντα,

τραγουδούμε ξανά.

καθώς γκρεμίζονται οι πολυκατοικίες,χτίζεται απ'αρχής η ζωή μας-κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα κατάματα.                                            -20.10.2011-

~.Α(οι)κτή.~

Τα παιδιά που κρυβονται πίσω απ'τα πυκνα τα βλέφαρα

και τις κόκκινες τις μυτες.

Αυτά,σου λεω, να ρωτησεις

  πώς μοιαζει ο ουρανός όταν καίγεται

  και δε φτάνεις πια το άπειρο,γιατι το κελί σου ειν' όλο στάχτη.

  πώς μοιαζουν οι αναθυμιάσεις των παραισθήσεων

  όταν ντύνονται Ζωή..

Ύστερα ρώτα 

-ποιο χρώμα ειναι ο πόνος.

-ένα ουρανιο τόξο.

 ξ απλώνει γύρω απ'τους ενοίοτε ανθρώπους

 και τραγουδάει σα χαρούμενο κοράκι..      __κρα.

-κ' η ευτυχία;

-η ευτυχία θα'χε το χρώμα που παίρνει  

η αγκαλιά στο τέρμα του δυαδρόμου,όταν φωτίζεται απ'τη νύχτα..

...Εκείνο το λαμπερό σκοταδι..!"

                                                                          ...ειν'ενα παιδι,

                                                                   Στο  ενα ματι κρατά δυο χαραγμένες ρυτιδες

                                                                   και στ'άλλο ζητάει να του χαρίσω ένα λαμπερό σκοτάδι.

                                                                  .όμως,άμα τα χερια μου δε φτάνουν;_

                                                                  ,ίσως το χρώμα τους δε μοιαζει με τη νύχτα. ***

..Ήταν εκεινο το παιδί,που όλο χόρευε στο φλεγόμενο ουρανό του..        .                          -8,9-1-2012-

στην Ξ.

Οταν κάποιο βράδυ σε ξυπνησει η απότομη κραυγή σου (*)

που θα κυλα στους μαυρους κυκλους 

των νεκρων σου ματιων,θα

Ξερεις.

Η ψυχη σου ειναι πια ετοιμη να τη φτύσεις

να τη ξερασεις μακρυα.

αγωνία_

θα βρει το δρομο,

πού αλλου να παει,ετσι κουτσαινοντας-

Ετσι κουλουριασμενη οπως θα 'ναι

μπλεγμενη μες στα πλαστικα δαχτυλα της,

θα κυλησει στο δρομο του φωτός.

ώσπου επιτελους να καεί.

Να ευωδιάσει η πόλη καυσαέριο.                     -31,01,12-

~ε{α}ρωτας

στις ομορφες αυλές

τα στενα παραθυρα

κοιτουνε την Ανοιξη με ματια βρεγμενα

πενθιμα γαντζωμενα

στα τζαμια τα φυλλα τους

κιτρινοκοκκινα

αποκοσμα θολωματα

επαναλαμβανομενες εκδορες ολη τη νυχτα

ανθιζει ο δρομος και νοθευει υποχθονια τον οριζωντα

η εναστρωση(*) θα-μενει

στους γοερους αντικατοπτρισμους

'ειδωλα θολα και δολια

ποτε θ'αναδυθειτε ουρλιαζοντας υστερικα

μεσ' απ' τον κηπο μου;

παθιασμενα να εξατμιστειτε

κι υστερα σαν μαιανδροι απο δροσοσταλιδες

να ξαποστασετε {σ}το πλατυσκαλο της παλαμης μου;

σαν φαυλο εαρ(*).                                                             -15.03.2012-

διάθλαση χρωμοπροβολής

τον ειδα παλι αποψε
να ρυτιδιαζει το προσωπο του 
τραγουδωντας
οι τεσσερεις τοιχοι πισω του,εγιναν εξι
κι ολο αυξανονταν
απροσδοκητα
και ενδιαμεσα σε μια βουβη (χω/ορο)(χρονο)γραφια
κι ενα φωναχτό Ξέρεις,

οι τοιχοι εκεινοι,που ειχαν ηδη αυξηθει
μεχρις τον μελανιασμενο του λαιμο


πηραν χρωμα.
και δεν εννοω πως καηκαν στην ηλιοθεραπεια
κανονικα,σου λεω, 
εναλλασσονταν
σε χρωματα
που δε δύναται να εκλαβει το αδαές το ματι
χρωματα αθωα και ανεγγιχτα
σαν τους ξενυχτισμενους ψιθυρους


εναλλασσομασταν κι εμεις
και διαιρουνταν οι φιγουρες
οπως πολλαπλασιαζονταν 
οι α(ι)σθ(η)μαίνουσες ψυχες.                    -29.04.2012-

συν-ειδηση. (?!)

Σιχάθηκα αυτό το αρρωΣΤΗΜΕΝΟ σας παιχνιδάκι,αξιότιμη κυρία τηλεόραση. 

η φωνή σου ηχεί στα νευρικά μου κύτταρα σαν το σπαστικό γέλιο του φίλτατου σαδιστή κλόουν που με δένει χειροπόδαρα και με κλειδώνει γυμνή στο ψυγείο. το κρυφό σας σφαγείο. ξέρεις, τώρα, πώς πάει. ο ουρανός πάντα θα τους τυφλώνει περήφανος κι ολογάλαζος [κάτι σαν το ένδοξο έθνος], όσα βουνόφτιατα κορμιά κι αν παλεύουν από πίσω να τον τρυπήσουν -μια χαραμαδιά- με μοναδικό όνειρο να πέσουν κάτω. να πεθάνουν στο -τσιμεντένιο βεβαια πια- χώμα. μακρυά απ'την ψυχρή εκ-τελε(***)ση.

Το θέμα είναι πως εσείς,ωραία μου κυρία, είστε γεμάτη καρφίτσες .

{και σκουλαρίκι διαμάντι η γυαλιστή σου εγκυρότητα,και,.

-Μα,κάτσε ρε γωγώ, ποιες κόρες ματιών φόρεσες απόψε;τις κόκκινες;

-όχι παιδάκι μου,οι γυάλινες είναι,δε βλέπεις;!

Ίσως πιτσίλισε αίμα 'πό καμία τρύπα εκέι πάνω. μπά,βελονιά δε ξεφεύγει. τρύπια τα παντελόνια των βλαχόγυφτων, ο ουρανός μας, ποτέ.!

Κι ύστερα,συναγερμός.έκανε τηλεθέαση η ουτοπία! _κλικ.16χρονες με 50χρονους σε κοινόβιους τεκκέδες.κλικ.άγριο πάρτυ ναρκωτικών από αναρχικά στοιχεία*.κλικ.γονείς, σώστε τα παιδιά σας απο την εξαρχειοποιημένη πλατεία.κλικ.πάτερ ημών ο εν τοις μπαλωμένοις ουρανοίς.___

σ ε  μ ι σ ώ. θέλω να βάλω φωτία σ'ένα ένα τα φιλ-ανθρωπικα(?!) σου κουνημένα βρακιά κι όταν πια -με τη βοήθεια του θεού- αρχίσεις να αιμορραγείς επιληπτικά (σαν τους χρήστες που έχωνες κάθε βράδυ στα μελλοντικά καμένα σου), θα περιφράξω τρυφερά ένα στρατόπεδο συγκ ενημέρωσης για σένα. ολόδικό σου.μη παν' χαμένοι οι κόποι σου τόσα χρόνια. θα σε βοηθήσω εγώ. θα γίνεις το πιο αντικειμενικό σαπούνι του κόσμου.

Γιατί είμαι 17 κι η φωνή μου βγαίνει πνιγτή όταν τη φτύνει το λαρύγγι μου. αφού την πνίγεις αθόρυβα κάθε πρωί ενδιάμεσα του καφέ και της σκηνής.όπως τα χελιδόνια,γιατί σου λέρωσαν τη στέγη, κι όπως το πληρωμένο κουνέλι.

Ποιος στο διάολο θα βρεθεί να κοιτάξει τα ρημάδια τα σημάδ(ε)ια στα φρεσκο-ξε-πλυμένα χεράκια σου; ποιος θα νοιαστεί για τις ξέπνοες κόκκινες πλημμύρες πίσω απ'τα σύννεφα;{αν,έτσι κι αλλιώς,γυρίσει κάποτε κάποιος προς τον ουρανό}. ποιος;μου λες;κανείς. κι όπως  πάντα, αυτός ο ίδιος, δένει μάτια, αυτιά και συνείδηση(!) και σφυρίζει ανέμελα, περνώντας έξω απ'τα ξεπαγιασμένα κελιά. εδώ στα από πατρίς-θρησκεία-οικογένεια-τιβί μπαλωμένα μέρη μας.,

Το νου σου μωρή.έρχομαι με ψαλίδι.                                -20.04.2012-