Ήλιος*

Σκιζει γλυκώς βάναυσα τις αποστασιοποιημενες κουρτίνες

και κατακτά το δώμα.

καθε γωνια της πολιορκημενης ιδιοκτησίας

λιάζεται ευτυχισμένη στη σκιά του.

Τα ζαρωμενα ντουλαπια ανθίζουν τα φύλλα τους 

και τα θολά αμπαζούρια καταπινουν με λαιμαργία όσο πιότερο φως κρατουν. 

Ολόχρονες νύχτες εχω περασει,

και, μα τα 78 χιλιάδες άστρα,

δεν εχω ξαναματαδει τετειο φως.

Κι Εκείνος ήρθε λες κι ανέτελλε κάθε μέρα και κάθε νύχτα!          -07.07.2011-

σβούρα

Η Ζωή. Ένα κορίτσι που νομίζεις

πως γνωρίζεις και πως σου ανήκει.

Τη χαιρετάς μηχανικά όταν

συναντιέστε τυχαία στο δρόμο

για τη δουλειά

και μετά επιταχύνεις το βήμα σου

Να ξεμπερδεύουμε γρήγορα.

Άλλοτε απλώς περνάς από δίπλα της

αδιαφορώντας· τι σε νοιάζει εσένα δηλαδή,

άμα αυτή τη λεν ζωή ή άμα τη 

φωνάζουνε μικρό Γιαννάκη; -

Κ έτσι, ποτέ δε θα πατήσεις τον ίδιο

ουρανό που πάτησ' αυτή, μήτε θ' ακούσεις

το γελαστό όνομά της.

Μα καμιά φορά, μαθαίνω γι'ανθρώπους 

που την αγαπήσανε τρελά την κοπελιά·

την τραβήξανε απ' την κοτσίδα

και τη φιλήσανε στο στόμα.

Το 'λιαχτερό φορεμά της να σκορπά τον αέρα

και η ματιά της

μια Δύση,που ανατέλλει τη μέρα.                                        -20.06.2011-

*

Η Ελένη κάθεται στην κουνιστή πολυθρόνα, εκεί στο μικρό μπαλκόνι με τα στριφογυριστά κάγκελα, και παρατηρεί επίμονα τον ουρανό...

Κόκκινος ο ουρανός. Κι ο ήλιος κόκκινος -που κάηκ' απ' τη ζέστη-

μοιάζει με το καφάσι φράουλες που κουβαλά ο Μανώλης.

Κίτρινος ο ουρανός. Και τα φύλλα κίτρινα,

τα πιτσίλισε η Ίλδα όταν ζωγράφιζε λεμονιές στον κήπο της.

Πράσινος ο ουρανός. Κι η καρδιά μου πράσινη,

άνθισε με τ' αργοπορημένα πρωτοβρόχια του Μάη.

... -Γιάννη, τι χρώμα έχει τελικά ο ουρανός;

     -Το χρώμα στον ουρανό σου, Λενιώ, εσύ το δίνεις.

       Γι' αυτό κι υπάρχουν ουρανοί άχρωμοι. Διάφανοι. 

       Είν' εκείνων που ζουν πεθαίνοντας. Εκείνων που 

       δεν κάθονται με υπομονή στην πολυθρόνα, να 

       παρατηρήσουν τον ουρανό, και δε θα μάθουν

       ποτέ τι χρώμα έχει.                                                                                  -02.06.2011-

Γεύομαι το πνεύμα μου -Οδηγίες χρήσης (!)

Ονειρέψου.

Ξύπνα και δώσε αναπνοή στα όνειρά σου.

Νιώσε την ανάσα τους στα ζαλισμένα σου μάγουλα.

Και κάπου εκεί στην αστέρινη νύχτα, 

μυρίζοντας το βρεγμένο <span class=" fbUnderline">χώμα,</span>

ακούγοντας το ψιθύρισμα του <span class=" fbUnderline">νερού</span>,

βλέποντας της <span class=" fbUnderline">φωτιάς</span> το χορό,

να 'υχαριστήσεις τον ουρανό, που σ' το 'πε το μυστικό

"Ζήσε!"                                 -02.03.2011-