Πρωταρχικό μέλημα κάθε ανθρώπου, σύμφωνα με τις προσταγές της σημερινής μας καθωσπρέπει κοινωνίας, είναι η στεγνή απόκτηση υλικού κέρδους, χρήματος. Εν συνεχεία, ως φυσικό επακόλουθο, βάση του ακράδαντου υλιστικού πνεύματος που μας διακατέχει, παρακολουθούμε το άτομο το οποίο ΑΞΙΩΘΗΚΕ να χτίσει ένα Α οικονομικό υπόβαθρο, να καταλαμβάνει ραγδαία μιαν άλλη, ξεχωριστή θέση στο μυαλό μας. Άτομα τα οποία προηγουμένως αντιπαθούσες ή ακόμα είχες προσωπικές διενέξεις μαζί τους, μοιάζει τώρα να τα αντιμετωπίζεις από μια άλλη οπτική γωνία, δικαιολογώντας στάσεις τους και θαυμάζοντας επιλογές και γούστα τους-που υπό άλλες συνθήκες θα χαρακτληριζες με τον πλέον υποτιμητικό τρόπο ως "τρε μπανάλ".
Το μερσεντές προσδίδει δηλαδή κύρος. 'Άλλο πράμα ρε παιδί μου ένας γιατρουδΑΚΟΣ με το σαραβαλάκι του που δεν ξέρεις τι μέρος του λόγου είνβαι κι άμα θα σου γράψει καλή συνταγή κι άλλο ρε φίλε ένας ΓΙΑΤΡΟΣ με τη στολάρα του κι ένα Καλό Αμάξι.Γιατρός με τα όλα του!' ...
Στάσεις ζωής και συμπεριφορές, κοινωνικά φαινόμενα, που αναμφίβολα έχουν τις αιτίες τους βαθιά ριζωμένες σε ανολοκλήρωτες προσωπικότητες, ανεκπλήρωτους στόχους, απογοητεύσεις από την μέχρι τώρα πορεία ζωής, και, εν τέλει, αδύναμα άτομα, που δεν έχουν το θάρρος ή ακόμα και το θράσος να αντιταχθούν στον κυκλώνα αυτό των καταστάσεων και να απιτήσουν από τη ζωή τους πραγματική χαρά. Τα άτομα αυτά, μη μπορώντας να βάλουν σε μια ΑΤΑΞΙΑ τα δεδομένα της καθημερινότητλας τους ούτως ώστε να ελευθερωθούν,ζώντας ευτυχισμένοι, και τρομοκρατημένοι από την αβεβαιότητα αυτή της ελέυθερίας, κρατούν τους εαυτούς τους υποταγμένους στην καταναλωτική μανία με ευλάβεια, για να αποκτήσει η ζωή τους κάποιο σκοπό. Αφού δεν εχουν τη δυνατότητα να βρουν την ευτυχία στα απλά πράγματα της ζωής -αποκλείοντας έτσι την Ευτυχία ως τελικό προορισμό- και αφού ο άνθρωπος είναι γεγονός ότι από τη φύση του επιζητά έναν σκοπο στη ζωή του ώστε να νιώθει ότι έχει κάπου να φτάσει, θέτουν ως απώτερο στόχο τους την κατάκτηση υλικών αγαθών.
Η υλιστική τάση δηλαδή, όπως φαίνεται, οφείλεται εν μέρη στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια απέναντι στο άγνωστο της ελευθερίας. Στο γεγονός ότι θα χρειαστεί να καταργήσουν την οργανωμένη σε συγυρισμένα κουτάκια ζωή τους και να ζήσουν στη φύση τους χωρίς περιορισμούς -και ίσως τελικά ο αδύναμος άνθρωπος να επιζητεί περιορισμούς,γιατί ιδάλλως νιώθει ότι χάννει τον έλεγχο της ζωής του.
Έτσι,καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δεν είναι η σημερινή κοινωνία που μας κάνει υλιστές, αλλά η συνήθεια σ'έναν τρόπο ζωής που μας έχει διδάξει να είμαστε ΚΟΤΕΣ. Να αρκούμαστε σε όσα ψύχουλα μας έχουνε πετάξει μέσα στο στενάχωρο κλουβάκι μας -ή καλύτερα στο ΚΕΛΙ ΜΑΣ- αντί να παλεύουμε να ζήσουμε στα υγρά δάση, νιώθοντας τον αέρα να χτυπά τα μάγουλά μας και τον ήλιο να ζεματάει τις πατούσες μας! Κι όλα αυτά, όχι από ταπεινότητα. Από απλή Δειλία. Βολεβόμαστε με τα ψεύτικα και δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να αναζητήσουμε τ' αληθινά. Ή ίσως πάλι, να τα λέω όλα αυτά για να νιώθω ήρωας, μιας που έχω αποφασίσει να κλωτσήσω τα λεφτά στη γωνία!...
Κλείνοντας, θα ήταν βέβαια παράλειψή μου να μην αναφερθώ στα μεγάλα συμφέροντα,τα οποία όπως θα ήταν αναμενόμενο, συμβάλλουν ενεργά και σε αυτό το φαινόμενο. Όταν για παράδειγμα, συγκεκριμένη αλυσίδα υπεραγορών, προκειμένου να μην χάσει την πελατεία του από υπεραγορές (ορφανιδη απειλουμενος απο lidl κλπ)με 'αμαρκέ' -και σαφώς σε πολύ χαμηλότερες τιμές- προιόντα, επιστρατεύει διαφημήσεις με σλόγκαν του τύπου "εμείς οι κύπριοι διαλέγουμε πάντα γνωστά προιοντα γιατί θελουμε να ξέρουμε τι τρώμε¨" και άλλα τέτοια, πώς είναι δυνατόν το ΗΛΙΘΙΟ ΥΛΙΣΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ανθτώπου να μην εκτροχιαστεί και αποθρασυνθεί εντελώς, και η πραγματικά ανούσια υλιστική τάση να μην μετατραπεί σε ένα ακόμα 'must' της κοινωνίας μας? Ερωτώ. 24.04.2011
