Τα παιδιά που κρυβονται πίσω απ'τα πυκνα τα βλέφαρα
και τις κόκκινες τις μυτες.
Αυτά,σου λεω, να ρωτησεις
πώς μοιαζει ο ουρανός όταν καίγεται
και δε φτάνεις πια το άπειρο,γιατι το κελί σου ειν' όλο στάχτη.
πώς μοιαζουν οι αναθυμιάσεις των παραισθήσεων
όταν ντύνονται Ζωή..
Ύστερα ρώτα
-ποιο χρώμα ειναι ο πόνος.
-ένα ουρανιο τόξο.
ξ απλώνει γύρω απ'τους ενοίοτε ανθρώπους
και τραγουδάει σα χαρούμενο κοράκι.. __κρα.
-κ' η ευτυχία;
-η ευτυχία θα'χε το χρώμα που παίρνει
η αγκαλιά στο τέρμα του δυαδρόμου,όταν φωτίζεται απ'τη νύχτα..
...Εκείνο το λαμπερό σκοταδι..!"
...ειν'ενα παιδι,
Στο ενα ματι κρατά δυο χαραγμένες ρυτιδες
και στ'άλλο ζητάει να του χαρίσω ένα λαμπερό σκοτάδι.
.όμως,άμα τα χερια μου δε φτάνουν;_
,ίσως το χρώμα τους δε μοιαζει με τη νύχτα. ***
..Ήταν εκεινο το παιδί,που όλο χόρευε στο φλεγόμενο ουρανό του.. . -8,9-1-2012-
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου