διάθλαση χρωμοπροβολής

τον ειδα παλι αποψε
να ρυτιδιαζει το προσωπο του 
τραγουδωντας
οι τεσσερεις τοιχοι πισω του,εγιναν εξι
κι ολο αυξανονταν
απροσδοκητα
και ενδιαμεσα σε μια βουβη (χω/ορο)(χρονο)γραφια
κι ενα φωναχτό Ξέρεις,

οι τοιχοι εκεινοι,που ειχαν ηδη αυξηθει
μεχρις τον μελανιασμενο του λαιμο


πηραν χρωμα.
και δεν εννοω πως καηκαν στην ηλιοθεραπεια
κανονικα,σου λεω, 
εναλλασσονταν
σε χρωματα
που δε δύναται να εκλαβει το αδαές το ματι
χρωματα αθωα και ανεγγιχτα
σαν τους ξενυχτισμενους ψιθυρους


εναλλασσομασταν κι εμεις
και διαιρουνταν οι φιγουρες
οπως πολλαπλασιαζονταν 
οι α(ι)σθ(η)μαίνουσες ψυχες.                    -29.04.2012-

συν-ειδηση. (?!)

Σιχάθηκα αυτό το αρρωΣΤΗΜΕΝΟ σας παιχνιδάκι,αξιότιμη κυρία τηλεόραση. 

η φωνή σου ηχεί στα νευρικά μου κύτταρα σαν το σπαστικό γέλιο του φίλτατου σαδιστή κλόουν που με δένει χειροπόδαρα και με κλειδώνει γυμνή στο ψυγείο. το κρυφό σας σφαγείο. ξέρεις, τώρα, πώς πάει. ο ουρανός πάντα θα τους τυφλώνει περήφανος κι ολογάλαζος [κάτι σαν το ένδοξο έθνος], όσα βουνόφτιατα κορμιά κι αν παλεύουν από πίσω να τον τρυπήσουν -μια χαραμαδιά- με μοναδικό όνειρο να πέσουν κάτω. να πεθάνουν στο -τσιμεντένιο βεβαια πια- χώμα. μακρυά απ'την ψυχρή εκ-τελε(***)ση.

Το θέμα είναι πως εσείς,ωραία μου κυρία, είστε γεμάτη καρφίτσες .

{και σκουλαρίκι διαμάντι η γυαλιστή σου εγκυρότητα,και,.

-Μα,κάτσε ρε γωγώ, ποιες κόρες ματιών φόρεσες απόψε;τις κόκκινες;

-όχι παιδάκι μου,οι γυάλινες είναι,δε βλέπεις;!

Ίσως πιτσίλισε αίμα 'πό καμία τρύπα εκέι πάνω. μπά,βελονιά δε ξεφεύγει. τρύπια τα παντελόνια των βλαχόγυφτων, ο ουρανός μας, ποτέ.!

Κι ύστερα,συναγερμός.έκανε τηλεθέαση η ουτοπία! _κλικ.16χρονες με 50χρονους σε κοινόβιους τεκκέδες.κλικ.άγριο πάρτυ ναρκωτικών από αναρχικά στοιχεία*.κλικ.γονείς, σώστε τα παιδιά σας απο την εξαρχειοποιημένη πλατεία.κλικ.πάτερ ημών ο εν τοις μπαλωμένοις ουρανοίς.___

σ ε  μ ι σ ώ. θέλω να βάλω φωτία σ'ένα ένα τα φιλ-ανθρωπικα(?!) σου κουνημένα βρακιά κι όταν πια -με τη βοήθεια του θεού- αρχίσεις να αιμορραγείς επιληπτικά (σαν τους χρήστες που έχωνες κάθε βράδυ στα μελλοντικά καμένα σου), θα περιφράξω τρυφερά ένα στρατόπεδο συγκ ενημέρωσης για σένα. ολόδικό σου.μη παν' χαμένοι οι κόποι σου τόσα χρόνια. θα σε βοηθήσω εγώ. θα γίνεις το πιο αντικειμενικό σαπούνι του κόσμου.

Γιατί είμαι 17 κι η φωνή μου βγαίνει πνιγτή όταν τη φτύνει το λαρύγγι μου. αφού την πνίγεις αθόρυβα κάθε πρωί ενδιάμεσα του καφέ και της σκηνής.όπως τα χελιδόνια,γιατί σου λέρωσαν τη στέγη, κι όπως το πληρωμένο κουνέλι.

Ποιος στο διάολο θα βρεθεί να κοιτάξει τα ρημάδια τα σημάδ(ε)ια στα φρεσκο-ξε-πλυμένα χεράκια σου; ποιος θα νοιαστεί για τις ξέπνοες κόκκινες πλημμύρες πίσω απ'τα σύννεφα;{αν,έτσι κι αλλιώς,γυρίσει κάποτε κάποιος προς τον ουρανό}. ποιος;μου λες;κανείς. κι όπως  πάντα, αυτός ο ίδιος, δένει μάτια, αυτιά και συνείδηση(!) και σφυρίζει ανέμελα, περνώντας έξω απ'τα ξεπαγιασμένα κελιά. εδώ στα από πατρίς-θρησκεία-οικογένεια-τιβί μπαλωμένα μέρη μας.,

Το νου σου μωρή.έρχομαι με ψαλίδι.                                -20.04.2012-