Ήλιος*

Σκιζει γλυκώς βάναυσα τις αποστασιοποιημενες κουρτίνες

και κατακτά το δώμα.

καθε γωνια της πολιορκημενης ιδιοκτησίας

λιάζεται ευτυχισμένη στη σκιά του.

Τα ζαρωμενα ντουλαπια ανθίζουν τα φύλλα τους 

και τα θολά αμπαζούρια καταπινουν με λαιμαργία όσο πιότερο φως κρατουν. 

Ολόχρονες νύχτες εχω περασει,

και, μα τα 78 χιλιάδες άστρα,

δεν εχω ξαναματαδει τετειο φως.

Κι Εκείνος ήρθε λες κι ανέτελλε κάθε μέρα και κάθε νύχτα!          -07.07.2011-

σβούρα

Η Ζωή. Ένα κορίτσι που νομίζεις

πως γνωρίζεις και πως σου ανήκει.

Τη χαιρετάς μηχανικά όταν

συναντιέστε τυχαία στο δρόμο

για τη δουλειά

και μετά επιταχύνεις το βήμα σου

Να ξεμπερδεύουμε γρήγορα.

Άλλοτε απλώς περνάς από δίπλα της

αδιαφορώντας· τι σε νοιάζει εσένα δηλαδή,

άμα αυτή τη λεν ζωή ή άμα τη 

φωνάζουνε μικρό Γιαννάκη; -

Κ έτσι, ποτέ δε θα πατήσεις τον ίδιο

ουρανό που πάτησ' αυτή, μήτε θ' ακούσεις

το γελαστό όνομά της.

Μα καμιά φορά, μαθαίνω γι'ανθρώπους 

που την αγαπήσανε τρελά την κοπελιά·

την τραβήξανε απ' την κοτσίδα

και τη φιλήσανε στο στόμα.

Το 'λιαχτερό φορεμά της να σκορπά τον αέρα

και η ματιά της

μια Δύση,που ανατέλλει τη μέρα.                                        -20.06.2011-

*

Η Ελένη κάθεται στην κουνιστή πολυθρόνα, εκεί στο μικρό μπαλκόνι με τα στριφογυριστά κάγκελα, και παρατηρεί επίμονα τον ουρανό...

Κόκκινος ο ουρανός. Κι ο ήλιος κόκκινος -που κάηκ' απ' τη ζέστη-

μοιάζει με το καφάσι φράουλες που κουβαλά ο Μανώλης.

Κίτρινος ο ουρανός. Και τα φύλλα κίτρινα,

τα πιτσίλισε η Ίλδα όταν ζωγράφιζε λεμονιές στον κήπο της.

Πράσινος ο ουρανός. Κι η καρδιά μου πράσινη,

άνθισε με τ' αργοπορημένα πρωτοβρόχια του Μάη.

... -Γιάννη, τι χρώμα έχει τελικά ο ουρανός;

     -Το χρώμα στον ουρανό σου, Λενιώ, εσύ το δίνεις.

       Γι' αυτό κι υπάρχουν ουρανοί άχρωμοι. Διάφανοι. 

       Είν' εκείνων που ζουν πεθαίνοντας. Εκείνων που 

       δεν κάθονται με υπομονή στην πολυθρόνα, να 

       παρατηρήσουν τον ουρανό, και δε θα μάθουν

       ποτέ τι χρώμα έχει.                                                                                  -02.06.2011-

Γεύομαι το πνεύμα μου -Οδηγίες χρήσης (!)

Ονειρέψου.

Ξύπνα και δώσε αναπνοή στα όνειρά σου.

Νιώσε την ανάσα τους στα ζαλισμένα σου μάγουλα.

Και κάπου εκεί στην αστέρινη νύχτα, 

μυρίζοντας το βρεγμένο <span class=" fbUnderline">χώμα,</span>

ακούγοντας το ψιθύρισμα του <span class=" fbUnderline">νερού</span>,

βλέποντας της <span class=" fbUnderline">φωτιάς</span> το χορό,

να 'υχαριστήσεις τον ουρανό, που σ' το 'πε το μυστικό

"Ζήσε!"                                 -02.03.2011-

* απο μια φίλη

Φλόγες σταγόνας,

μαρμάρινο άγαλμα πηλού,

ψυχοφθόρα νίκη.

Και πάλι απέχτησες την ελευθερία σου.

Καθώς απολαμβάνω το ηλιοβασίλεμα

κοντοζυγώνουν αναμνήσεις

,τις μετράω με φύλλα χαρουπιάς.

Καρπούς αγνότητας

γνήσιο ψέμα

ψεύτικη αλήθεια

μοναξιά ελευθερίας

συντροφιά σκλαβιάς.

Ξανθό χορτάρι αποκοιμιέται στα μάτια μου

είμαι ζωντανή

και αγαπάω ζωές

ζώ στιγμές.

Παγώνω τους κόκκους

που γυρνάς πάνω-κάτω σαν σύννεφα που ταξιδεύουν με τον άνεμο.

Έχει μηδέν μποφόρ.

Πηγαίνω στο κλουβί μου.

Μα επιστρέφω με 2 πέτρες.

Να σου μάθω πως όταν δημιουργήθηκε η φωτιά, γεννήθηκε η ελευθερία.             

                                                                                Ερατώ, 22.05.2011

.Στην πορεια- οι τιτανικοί άρχισαν να βυθίζονται, απο τοτε που ξεμπάρκαρε η ματαιοδοξία.

Εχω βαρεθει να αναπνεω τον αερα σου

Σιχαθηκα τη μολυσμενη ανασα σου.

Εισπνέεις ανθρωπους που δεν εχουν αλλη επιλογη (δεν εχουμε?) απο το να υποταχθουν στην αρρωστημενη λαιμαργια σου, και εκπνέεις ψυχρες βιομηχανιες, κοκκινωπα τουβλα σε αιματοβαμμενα εργοστασια. Στοιβαγμενες σαρκες στο λιμανι για εξαγωγη. Και οι συνηθεις υποπτοι, υπαιτιοι. Με την επομενη αυγη, θα δειχνεις περιφρονητικα τα νεκρα σωματα που θα περιφερονται στα νεκροταφια της πολης σου. “Βιασου .το πλοιο της γραμμης θα αποπλεύσει οπου να’σαι και δεν θα προλαβεις να φορτωσεις-“                                                          ---

Κι ετσι τα μεγαλα καραβια –αυτα που ειναι πια τοσο ισχυρα, που ουτε καν φουρτουνες δεν συναντουν στο διαβα τους- αναχωρουν. Δεν ξερω ομως,κατα ποσο θα αποτελεσει προβλημα το γεγονος οτι στερεψαμ’ απο θαλασσα(!). Μόν΄ο ουρανος μας εμεινε, κι αυτος, ανημπορος. Μοιαζει πια με αποπνικτικο νάιλον σακουλακι που ειν’ έτοιμο να δεθει κομπο και να μας κλεισει μες την ασφυξιά μας.

Θα ανεβω ξανα στις μικρες σχεδίες, κείνες που είχαν μόνη τους εγνοια το ταξιδι. Τι να το κανεις ρε αδερφε το υπερωκεανιο, αμα δε νοιωθεις τα απροβλεπτα κυματα στο λαιμο σου. Αμα δεν καιγεσαι να επιβιωσεις και δε νοσταλγεις τ’άγονα? Τετοια που τα χεις καταντησει τα ταξιδια σου, γι’ αυτο δε βρισκεις πλεον ξεχασμενους χαρτες. Τα κρυμμενα χρυσαφια,φιλε, ειναι για κεινους που δε φοβουνται να βυθιστουν στην αμμο και να σκαψουν με τα χερια τους. Δεν ειν’ γι’ αυτους που κοιταν τον πατο αφ’ υψηλού, απ’ το μαρμαρινο μπαλκονακι του πλοιου. Αυτοι το μονο που θα βρουν, θα’ν’ ο πατος του βυθου, οταν με το πρωτο κουνημα, πεσουν απ ‘το μπαλκονακι τους...  

  

*Η τοτε θαλασσα, γονατιζει μπροστα στις Οξινες Βροχες και στα Νεφη καθως Ξεψυχά Άνυδρη.*

                                                                           19-20.05.2011

Ασφυξία #2

Καταπίνοντας οσα μου σερβιρεις για οξυγονο. Οι ματαιοτητες, τα δολοπλοκα ονειρά σου και οι αναλφαβητες φιλοδοξιες ενος ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ(πόθεν ιστα πόθεν) βουλευτη. Εισβάλλουν στα αδυτα, πασχιζοντας να φθειρουν οσ’  ανέγγιχτα μας μεινανε. Ποιος σε καλεσε ρε φιλε?
.

.

Και στο κατω κατω, ποιος σου ειπε οτι ψαχνόμαστε ντε και καλα για Μεσσία?

Έστειλες μου πριν λλίες μέρες που τζινην την προβλεπομενη κ(α/ω)λοτυπωμενη ‘personal invitation’ σου. Πού να’ξερες οτι εν ειμαι καν 18,αρα ετσι τζιαλλιως εν θα σε ψηφισω –καρατσεκαρισμενο.

Δεν γνωριζεις. Εισαι στην αγνοια. Στην ιδια αγνοια που εν σε αφηννει να μαθεις ουτε καν το ονομα μου πριν βαλεις  τους (‘’)πιστους ακολουθους(‘’) σου να τυπωσουν τζινες τες κολλουες. Ουτε εshεις την δυνατοτητα να μαθεις το ονομα κανενός. Τζαι μιλωντας για ονομα,εν μιλω για τζινο το ορθόδοξο χριστιανικο ονομα καποιου προφανως ορθόδοξου χριστιανικου αγιου, που μας επιβαλαν -οπως εγινε τζαι με την ζωη μας, πριν καν να γεννηθουμε- μαζι με την (...) ορθοδοξη χριστιανικη μας βαφτιση,  τζαι που οποιος θελει μπορει να τo βρει στο facebook. Μιλω για τζινο το Ονομα που επιλεγει μονη της η καθε αννη. Που το γυροφερνει ποδα τζαι ποτζι στα παγκακια που συχναζει τζαι στις ενοίοτε επικοινωνίες με το ανεξέλεγκτο 'control' της  -που πολυ αμφιβαλλω αν κοφτει τζαι πολλους δλδ. 

Ηταν να πω οτι η εξουσία πρεπει να ξερει τουλαχιστον ποιους εξουσιαζει, αλλα αν εγνωριζεν οντως ο καθενας τον αλλον, τζαι αφηναμε τους εαυτους μας ανοιχτους για να τους περιεργαστουν οι περαστικοι, αν εμπιστευκουμασταν το Ονομα μας στον διπλα, τοτε εν θα υπηρχε καν εξουσια. προφανως. 

                                                                         ***

Και  σε τελικην αναλυση, τι σου φταιξαν τα ερμα τα δεντρακια που πεθαναν για να εκπληρωσεις εσυ τις κακομοιρες,ξεμπροστιασμενες βλεψεις σου μωρη?

                                                                             19-20.05.2011 

"Αυτοί μιλάν", Παύλος Σι.

Αυτοί μιλάν
την ώρα που ο ηλιος εγειρε το Χάος ν' ακουμππήσει
την ωρα που εγώ σε προσκυνούσα απελπισμένος για ζωή
Αυτοί μιλάν
κι εγώ μαθαίνω πώς να ψηλαφίζω το σκοτάδι. 

Πεφταστέρι*

...Οι κίτρινες μαργαρίτες στο ξέφωτο τινάζονται απότομα από τον γλυκό ύπνο,ακούγοντας τα παιδικά βήματα να σιμώνουν. Το γνώριμο φόρεμα του κοριτσιού, λευκό και δροσερό, ξεχωρίζει τώρα καθαρά, καθώς τα φύλλα του γαργαλούν απαλά το αεράκι, κάνοντας το να χορεύει ζαλισμένο. Οι ασημιές κλωστές του πέφτουν πού και πού στο κόκκινο χώμα, σαν πασπαλιστή νεραιδόσκονη,καθρεφτίζοντας κάθε ευχή του δάσους. Η μικρή Σελήνη, σαν κάθε που βραδιάζει.σαν κάθε που βραδιάζει, φέρνει τα βήματά της στο μικρό χωράφι. Στο ένα χέρι κουβαλά τον ολογάλαζο κουβά της,σκαλισμένο περίτεχνα και γυαλιστό κάτω απ'τις παιχνιδιάρες αχτίδες του Ήλιου -η μπογιά της Ελευθερίας να μοσχοβολά, καθώς σμίγει με τα ζεστά χνώτα των Άστρων. Στο άλλο σφίγγει ένα πινέλο, το δικό της πινέλο, μυτερό και λεπτό, να, όσο δυο βλέφαρα μαζεμένα σε μπουκέτο -ένα πινέλο μικρό, ν' απολαμβάνει την κάθε στιγμή της μεταμόρφωσης καμαρώνοντας τον καινούριο Ουρανό. Κι ας πάρει χρόνια όσα η ιθάκη.
Στέκει για λίγο αμίλητη στο πλατύσκαλο του χρυσού,αστραφτερού απ'τα πολλά μπιχλιμπίδια ουρανού, παρατηρώντας τον να ξεθωριάζει αργά αργά, να θολώνει και να ρίχνει επάνω της μυριάδες μαύρα πέπλα. Αποφασισμένη, αρπάζει το πινέλο και το βουτά βαθιά μέσα στο μεταλλικό κουτί. Οι πιτσιλιές δίνουν στα πάντα μιαν ανάσα ωκεανού, λες κι ο βυθός να βγήκε για σεριάνι στη στεριά. Τα κύματα να γλείφουν και την πιο κρυφή πτυχή του δάσους. Η ευωδία της αλμύρας κι οι μπουρμπουλήθρες των ψαριών της Γης...
Το κορίτσι τείνει το πινέλο ψηλά κι αυτό εκτοξεύεται με δύναμη, ατρόμητο στον αέρα. Όμως ω! Ο Ουρανός, σα διάφανο πέτρωμα του σύμπαντος, καθρέφτης ενός αδιά(φορου)φανου κόσμου, αφήνει το χρώμα να τον διαπεράσει χωρίς ν' αφήσει αποτύπωμα κανένα. Η μικρή Σελήνη, μη θέλοντας να δεχτεί ότι ο ουρανός της-μας- θα έμενε τελικά γυάλινος, τινάζει ασταμάτητα, χτυπά μ'όση δύναμη βαστά. Μάταια. Ώσπου αγανακτησμένη, απογοητευμένη από τις ελπίδες που την αποχαιρέτησαν χωρίς αντίο, δίνει μια στον κουβά και τον στέλνει ψηλά, λες κι ήταν πεφταστέρι ανάποδο!
                                                                           *****
...Τα διαμάντια σπάρθηκαν χιλιάδες στη γη της, κι αμέσως εξατμίστηκαν στις ίδιες τους τις αναθυμιάσεις. Καυσαέρια βιομηχανιών, μιας πολιτείας που δε σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται το θάνατο.                            ...
Γι'αυτό λεν, πως στο μέρος τούτο δω, που το χαμόγελο τ' Ουρανού πνιγεται σε ποτάμια πρασινωπών φεγγαριών, που τα ροδοκόκκινα γαρούφαλλα φλερτάρουν τις κίτρινες μαργαρίτες, κι ο Ήλιος μοιάζει μ' ανθισμένη πορτοκαλιά, τα όνειρα παίρνουν ψυχή κι αναπνοή και περιπλανιούνται με τ' αερικά στις στιγμές των ανθρώπων...                                                                                        Μάρτιος 2011

"Άξιος, άξιος!"

Πρωταρχικό μέλημα κάθε ανθρώπου, σύμφωνα με τις προσταγές της σημερινής μας καθωσπρέπει κοινωνίας, είναι η στεγνή απόκτηση υλικού κέρδους, χρήματος. Εν συνεχεία, ως φυσικό επακόλουθο, βάση του ακράδαντου υλιστικού πνεύματος που μας διακατέχει, παρακολουθούμε το άτομο το οποίο ΑΞΙΩΘΗΚΕ  να χτίσει ένα Α οικονομικό υπόβαθρο, να καταλαμβάνει ραγδαία μιαν άλλη, ξεχωριστή θέση στο μυαλό μας. Άτομα τα οποία προηγουμένως αντιπαθούσες ή ακόμα είχες προσωπικές διενέξεις μαζί τους, μοιάζει τώρα να τα αντιμετωπίζεις από μια άλλη οπτική γωνία, δικαιολογώντας στάσεις τους και θαυμάζοντας επιλογές και γούστα τους-που υπό άλλες συνθήκες θα χαρακτληριζες με τον πλέον υποτιμητικό τρόπο ως "τρε μπανάλ". 

Το μερσεντές προσδίδει δηλαδή κύρος. 'Άλλο πράμα ρε παιδί μου ένας γιατρουδΑΚΟΣ με το σαραβαλάκι του που δεν ξέρεις τι μέρος του λόγου είνβαι κι άμα θα σου γράψει καλή συνταγή κι άλλο ρε φίλε ένας ΓΙΑΤΡΟΣ με τη στολάρα του κι ένα Καλό Αμάξι.Γιατρός με τα όλα του!' ... 

Στάσεις ζωής και συμπεριφορές, κοινωνικά φαινόμενα, που αναμφίβολα έχουν τις αιτίες τους βαθιά ριζωμένες σε ανολοκλήρωτες προσωπικότητες, ανεκπλήρωτους στόχους, απογοητεύσεις από την μέχρι τώρα πορεία ζωής, και, εν τέλει, αδύναμα άτομα, που δεν έχουν το θάρρος ή ακόμα και το θράσος να αντιταχθούν στον κυκλώνα αυτό των καταστάσεων και να απιτήσουν από τη ζωή τους πραγματική χαρά. Τα άτομα αυτά, μη μπορώντας να βάλουν σε μια ΑΤΑΞΙΑ τα δεδομένα της καθημερινότητλας τους ούτως ώστε να ελευθερωθούν,ζώντας ευτυχισμένοι, και τρομοκρατημένοι από την αβεβαιότητα αυτή της ελέυθερίας, κρατούν τους εαυτούς τους υποταγμένους στην καταναλωτική μανία με ευλάβεια, για να αποκτήσει η ζωή τους κάποιο σκοπό. Αφού δεν εχουν τη δυνατότητα να βρουν την ευτυχία στα απλά πράγματα της ζωής -αποκλείοντας έτσι την Ευτυχία ως τελικό προορισμό- και αφού ο άνθρωπος είναι γεγονός ότι από τη φύση του επιζητά έναν σκοπο στη ζωή του ώστε να νιώθει ότι έχει κάπου να φτάσει, θέτουν ως απώτερο στόχο τους την κατάκτηση υλικών αγαθών.

Η υλιστική τάση δηλαδή, όπως φαίνεται, οφείλεται εν μέρη στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια απέναντι στο άγνωστο της ελευθερίας. Στο γεγονός ότι θα χρειαστεί να καταργήσουν την οργανωμένη σε συγυρισμένα κουτάκια ζωή τους και να ζήσουν στη φύση τους χωρίς περιορισμούς -και ίσως τελικά ο αδύναμος άνθρωπος να επιζητεί περιορισμούς,γιατί ιδάλλως νιώθει ότι χάννει τον έλεγχο της ζωής του.

Έτσι,καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δεν είναι η σημερινή κοινωνία που μας κάνει υλιστές, αλλά η συνήθεια σ'έναν τρόπο ζωής που μας έχει διδάξει να είμαστε ΚΟΤΕΣ. Να αρκούμαστε σε όσα ψύχουλα μας έχουνε πετάξει μέσα στο στενάχωρο κλουβάκι μας -ή καλύτερα στο ΚΕΛΙ ΜΑΣ- αντί να  παλεύουμε να ζήσουμε στα υγρά δάση, νιώθοντας τον αέρα να χτυπά τα μάγουλά μας και τον ήλιο να ζεματάει τις πατούσες μας! Κι όλα αυτά, όχι από ταπεινότητα. Από απλή Δειλία. Βολεβόμαστε με τα ψεύτικα και δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να αναζητήσουμε τ' αληθινά. Ή ίσως πάλι, να τα λέω όλα αυτά για να νιώθω ήρωας, μιας που έχω αποφασίσει να κλωτσήσω τα λεφτά στη γωνία!...

Κλείνοντας, θα ήταν βέβαια παράλειψή μου να μην αναφερθώ στα μεγάλα συμφέροντα,τα οποία όπως θα ήταν αναμενόμενο, συμβάλλουν ενεργά και σε αυτό το φαινόμενο. Όταν για παράδειγμα, συγκεκριμένη αλυσίδα υπεραγορών, προκειμένου να μην χάσει την πελατεία του από υπεραγορές (ορφανιδη απειλουμενος απο lidl κλπ)με 'αμαρκέ' -και σαφώς σε πολύ χαμηλότερες τιμές- προιόντα, επιστρατεύει διαφημήσεις με σλόγκαν του τύπου "εμείς οι κύπριοι διαλέγουμε πάντα γνωστά προιοντα γιατί θελουμε να ξέρουμε τι τρώμε¨" και άλλα τέτοια, πώς είναι δυνατόν το ΗΛΙΘΙΟ ΥΛΙΣΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ανθτώπου να μην εκτροχιαστεί και αποθρασυνθεί εντελώς, και η πραγματικά ανούσια υλιστική τάση να μην μετατραπεί σε ένα ακόμα 'must' της κοινωνίας μας? Ερωτώ.                      24.04.2011

All we are is little wings.

(ουαου έshει τζαι να βαλεις βίτεοοος:D)

Το ηλιοβασίλεμα μιας κρυστάλλινης φλόγας

Τα αποτυπώματα του μικρού Ορέστη χαράσσονται ξάφνου στο κόκκινο χώμα του δάσους. Γοργά καθώς      τρέχει, ο άνεμος χαστουκίζει σφυρίζοντας τα ροδαλά μαγουλά του, ενώ το παιδί προσπαθεί να τον κλείσει -κι αυτόν,όπως όλους τους άλλους βοριάδες- στην αθώα χούφτα του. Τέτοια κάνει και στο νερό, στις φλόγες, στ' απέραντα σοκάκια του ορίζοντα. Όλο τα κυνηγά.
Γονατισμένος στο μαλακό, βρεγμένο χώμα. Η μυρωδιά της γνώριμης βροχής που πότισε τη γη του, αυτήν που τόσο γλυκά κοίμησε τα δειψασμένα του όνειρα, αυτήν που τόσο ζεστά χαμογέλασε στις πιο απόκοσμες μιζέριες του.
Στρέφει την επίμονη ματιά του ψηλά.
- Πες μου,Ουρανέ , μπορεί κανείς να σταθεί ατάραχος μέσα σου; Μπορεί να σταθεί ψύχραιμος, όταν αντιλαμβάνεται ότι τον περικυκλώνουν απ' όλα τα παράλληλα σύμπαντα σύννεφα; Ήτανε, Ουρανέ μου, σύννεφα πελώρια και φουσκωτά όλο χνούδι, που 'μοιαζαν λες κι αντανακλούσαν κρυστάλλινα πρίσματα βουτηγμένα σε πύρινες γλώσσες. Ένα ουράνιο τόξο τυλιγμένο στις φλόγες! Κι από μέσα, δειλά δειλά, άνθιζαν οι πρώτες λευκές μαργαρίτες, σαν η φωτιά να 'ταν νερό! Δεν τα κατάφερα Ουρανέ να φανώ έξυπνος, τα ξωτικά των παραισθήσεων με τραβούσανε απ' το λινό μου μανίκι και δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Όσο προσπαθούσα να χτίσω μια λογική απάντηση επιστρατεύοντας όσες μαθηματικές ικανότητες είχα και δεν είχα, τόσο μ' έσερνε απ΄τη μύτη αυτή η μεθυστική ευωδία. Και μ' έκανε να βλέπω τις πολύχρωμες πλεξούδες της ν' αναπνέουν και τα κίτρινα μάτια της να κολυμπάνε μαζί μου στην Άβυσσο.
- ...
Ο Ουρανός δεν απαντά. Συλλογιέται τον ιριδίζων έρωτά του με τη Σελήνη, που, κάθ' αυγή, χωρίς να μπορεί να λογικευτεί, σκέφτεται να ρίξει απ' τους ώμους του την αταξίδευτη Γη και να τρέξει ξωπίσω της. Μόνο που, στηνκόψη του χρόνου, μυρίζει ο κοχλαστός ιδρώτας του Ήλιου καθώς καταφτάνει' και τα παθιασμένα του όνειρα όλο παρασύρονται απ' τ' απαλό αεράκι...                 20-21.02.2011

~*Ουρλιαχτά στ' ολόγιωμο φεγγάρι~

Μάτια ενός Λύκου.
Κάθε θρόισμα του φύλλου τα εξαγριώνει
Κάθε τραγούδι ενός ανέμου τα γητεύει.

Πύρινες γλώσσες βουβές
με κοιτούν επίμονα όσο βυθίζομαι σ' ωκεανούς.

Παίρνει όσα ουρλιαχτά βαστά η φωτιά του
Κι όσα ψέματα φωλιάζουν στην αλήθεια του
κι ορμά με τα κίτρινα ν αμε καθρεφτίζουν.

Μα όσο πλανιέμαι στο σκοτάδι τους,
ξέρω πως
οι υποσχέσεις των Ήλιων Του,
σαν τις ανάσες ενός Φεγγαριού,
Θα σβήσουν ως τη Χαραυγή.                           19-20.02.2011

*Δύση* (Αυτοκτονία)

Κρατώ στα χέρια μου έναν ήλιο.
Μα δεν είναι σαν κι αυτούς που ξέρεις
Ετούτος εδώ, θαμπός και άχρωμος.

Αρχίζει να λιώνει μέσα στη χούφτα μου
Πνίγεται σ'απελπισμένα δάκρυα
Κι αυτά όλο και σβήνουν τις αχτίδες του.
Κραυγές και σιωπές βουίζουν στ' αυτιά μου,πίσω απ' το χαρούμνο τραγούδι του ανέμου.

Τότε ο ήλιος,
ανήμπορος μπροστά στο ίδιο του το φως,
Αφήνει την πυρκαγιά του ελεύθερη.

Κι άξαφνα, ω!
Δειλά,μέσα απ' τις στάχτες του
-το νιώθω,είναι ζωή-

μέχρι το σούρουπο,γεννιέται ένα φεγγάρι.                        30-31.12.2010

    

                                    
 

Ασφυκτυώ.

Τριαντάφυλλο μαραίνεται
Τι κι αν σταγόνα και φως και γη
Μέρες τώρα παλεύω να το ξανανιώσω.
Βλέπω να μου Φωνάζει,δάκρυα κι ουρλιαχτά
Μ' ακούω μόνο σιωπή.
Πένθος-
Κι όταν πια νεκρό στο μνήμα,
διαβάζω το στερνό το γράμμα`
"Σταγόνα δε μ' έβρεξε
Φως δε μ' έλαμψε
Γη δε με στέριωσε.Ξέχασες
να με βγάλεις απ' το κουτί"-

Αιτία θανάτου,Ασφυξία.              08.07.2010

inspire* τούτα τζαι άλλα πολλά~

I believe in everything until its disproved.so i believe in fairies,the myths,dragons.it all exists even if it's in your mind.wo's to say that dreams and nightmares aren't as real as the here and now? -John Lennon

Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα. -Nazim Hikmet

I'd rather be hated for who i am,than be loved for who i'm not. -Kurt Cobain

Itake my spirit and i crash my mirrors.Now the whole world is here for me to see.
'Scuse me while i kiss the sky. -purple haze,Jimi Hendrix

See the rainbow around us all,here the angels when they call.Find a way to reach inside,Just Dare to Dream and walk with pride. -dare to dream,John Legend

There was never a good war or a bad peace. -Benjamin Franklin

I became insane,with long intervals of horrible sanity. -Edgar Allan Poe

Η πραγματική αξία ενός ανθρώπου προσδιορίζεται από τον βαθμό και τον τρόπο που κατλαφερε να απελευθερωθεί από το "εγώ" του. -Albert Einstein

Be the change that you want to see in the world. -Mohandas Ghandi

Birds sing after a storm.why shouldn't people feel as free to delight in whatever remains to them? -Rose Kennedy

Στο μικρό σου χέρι,μια πεταλούδα οι αιώνες. -Αλκίνοος Ιωαννίδης

You want ecstasy.Desire and dreams.
Let's recreate the world.the palace of conception is burning.-
Moment of inner freedom;when the mind is opened and the infinite universe revealed and the soul is left to wander. -Jim Morrison

Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς. -φωτιά στο λιμανι,Ξύλινα Σπαθια

And I know there'll be nomore tears in heaven. -tears in heaven,Eric Clapton

None but ourselves can free our minds. -redemption,Bob Marley

Βάλε φωτία σ' ό,τι σε καιει, σ'ότι σου τρωει την ψυχή,εξω οι δρομοι αναπνεουν διψασμένοι ανοιχτοί.Ζήσε μαζί μου στον αέρα,στη φωτια στη βροχή. -Γιορτή,Τρύπες

And you ll never hear the wolf cry to the blue-corn moon
for wether we are white or copper skined.We need to sing with all the voices of the mountains,we need to paint with all the colours of the wind. -colours of the wind,Pocahontas

The wind of change blows straight into the face oftime,like a stormwind that will ring the freedom bells for peace of mind. -wind of change,Scorpions

Το πιο ωραιο ειναι το επομενο λιμανι. -Η σπασμενη πολυθρονα,Παύλος Παυλιδης

Memento mori.Memento vivere.

"Το χρώμα του φεγγαριού"

-ένα μπουκαλάκι αστερόσκονη, σκορπισμένο σ' όλο τον πόνο της ζωής-

Αντανάκλαση*

Κοιτάζω βαθιά στο κίτρινο του ήλιου
και με πλημμυρίζει γαλάζιο του ωκεανού

Στο πράσινο του φύλλου
με καίει το κόκκινο της φωτιάς
Έτσι και στο χλωμό του φεγγαριού
Μετρώ τα χρώματα τ' ουράνιου τόξου.      

   07.10.2010

Το πιο ωραιο
ειναι το επομενο λιμανι
Κι ας ειναι αγνωστο,εσυ τ'ονειρευεσαι.
Και φωναζεις με σιγουρια
πως ειναι οτι επιθυμουσες
Γιατι σ' όποιο κύμα κι αν σε βγαλει,
Χιλιες φορες απ΄τη στερια σου~    19.08.2010

στ' αλήθεια,πόσο αληθινός είναι ο χρόνος και ο τόπος? ίσως λιγότερο από τα όνειρά σου.

I believe in everything until it's disproved. So I believe in fairies, the myths, dragons. It all exists even if it;s in your mind. Who's to say that dreams and nightmares aren't as real as the here and now?  -John Lennon.

*

"We all need someone to look at us. we can be divided into four categories according to the kind of look we wish to live under. the first category longs for the look of an infinite number of anonymous eyes, in other words, for the look of the public. the second category is made up of people who have a vital need to be looked at by many known eyes. they are the tireless hosts of cocktail parties and dinners. they are happier than the people in the first category, who, when they lose their public, have the feeling that the lights have gone out in the room of their lives. this happens to nearly all of them sooner or later. people in the second category, on the other hand, can always come up with the eyes they need. then there is the third category, the category of people who need to be constantly before the eyes of the person they love. their situation is as dangerous as the situation of people in the first category. one day the eyes of their beloved will close, and the room will go dark. and finally there is the fourth category, the rarest, the category of people who live in the imaginary eyes of those who are not present. they are the dreamers." 
— Milan Kundera

Όσα θέλω να μην ξεχάσω

Για τα όνειρα που θέλω να κρατήσω. 

Να βλέπεις τη ζωή σου μέσα απ'το δικό σου ουράνιο τόξο. Ν' αγκαλιάζεις τη φύση και να αποκοιμιέσαι ευχαριστημένος. Αισιοδοξία. Να πιστεύεις στο 'θεό' σου, όποιος κι αν είναι αυτός. Στη δύναμη που σε ωθεί να ζεις. Κι αν είναι κάποτε η ποίηση, άλλοτε η μουσική, τότε να είσαι πιστός σ' αυτά. Κάθετι που δεν σ' αρέσει, να το αλλάζεις. Και σε κάθε αλλαγή,να γιορτάζεις, μα να προσδοκείς την επόμενη. Να θυμάσαι πως τα 'μαύρα' δεν έρχονται ποτέ μόνα. Εσύ εκείνο που έχεις να κάνεις, είναι να βρίσκεις το μικρό, κρυμμένο λευκό. Και να θυμάσαι πως για να ανθίσει ο "κήπος της εδέμ" ,χρειάζεται βροχή. Γι' αυτό, να δίνεις κάθε μέρα και μια σταγόνα του εγώ σου στον καθένα που χρειάζεται να δροσιστεί. 

Εξουσία στον εαυτό μου έχω μόνο εγώ. Εγώ αποφασίζω αν θα βλέπω την κάθε μέρα μου ζωντανή ή νεκρή. Γιατί δεν θέλω να την καταντήσω μίζερη κι αδιάφορη, δεν δέχομαι να την αφήσω στο θολό τους δίχτυ. Θα κρατήσω μέσα μου το παιδί, θα κρατήσω τη Φύση, και τον πολύχρωμο εαυτό της Ελευθερίας. Απλός άνθρωπος, χαρούμενος κι ευτυχισμένος με τα πιο μικρά, αυτά που στην ουσία είναι τα μεγαλύτερα. Θα ζήσω με τα δικά μου ιδανικά και θα χτίζω πάντα Ειρήνη στην ψυχή μου.

Θα πιστεύω αιώνια στις Νεράιδες.

Ν'αγαπάς,να ονειρεύεσαι και, σ' όποιον ορίζοντα κι αν βρίσκεσαι, να κοιτάς το απέραντο γαλάζιο. Τότε  θα είσαι Ελεύθερος.         -07.10.2010-

http://webstore.quiltropolis.net/stores_app/images/images_518/The%20Colourful%20QuiltSM.jpg