Τα αποτυπώματα του μικρού Ορέστη χαράσσονται ξάφνου στο κόκκινο χώμα του δάσους. Γοργά καθώς τρέχει, ο άνεμος χαστουκίζει σφυρίζοντας τα ροδαλά μαγουλά του, ενώ το παιδί προσπαθεί να τον κλείσει -κι αυτόν,όπως όλους τους άλλους βοριάδες- στην αθώα χούφτα του. Τέτοια κάνει και στο νερό, στις φλόγες, στ' απέραντα σοκάκια του ορίζοντα. Όλο τα κυνηγά.
Γονατισμένος στο μαλακό, βρεγμένο χώμα. Η μυρωδιά της γνώριμης βροχής που πότισε τη γη του, αυτήν που τόσο γλυκά κοίμησε τα δειψασμένα του όνειρα, αυτήν που τόσο ζεστά χαμογέλασε στις πιο απόκοσμες μιζέριες του.
Στρέφει την επίμονη ματιά του ψηλά.
- Πες μου,Ουρανέ , μπορεί κανείς να σταθεί ατάραχος μέσα σου; Μπορεί να σταθεί ψύχραιμος, όταν αντιλαμβάνεται ότι τον περικυκλώνουν απ' όλα τα παράλληλα σύμπαντα σύννεφα; Ήτανε, Ουρανέ μου, σύννεφα πελώρια και φουσκωτά όλο χνούδι, που 'μοιαζαν λες κι αντανακλούσαν κρυστάλλινα πρίσματα βουτηγμένα σε πύρινες γλώσσες. Ένα ουράνιο τόξο τυλιγμένο στις φλόγες! Κι από μέσα, δειλά δειλά, άνθιζαν οι πρώτες λευκές μαργαρίτες, σαν η φωτιά να 'ταν νερό! Δεν τα κατάφερα Ουρανέ να φανώ έξυπνος, τα ξωτικά των παραισθήσεων με τραβούσανε απ' το λινό μου μανίκι και δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Όσο προσπαθούσα να χτίσω μια λογική απάντηση επιστρατεύοντας όσες μαθηματικές ικανότητες είχα και δεν είχα, τόσο μ' έσερνε απ΄τη μύτη αυτή η μεθυστική ευωδία. Και μ' έκανε να βλέπω τις πολύχρωμες πλεξούδες της ν' αναπνέουν και τα κίτρινα μάτια της να κολυμπάνε μαζί μου στην Άβυσσο.
- ...
Ο Ουρανός δεν απαντά. Συλλογιέται τον ιριδίζων έρωτά του με τη Σελήνη, που, κάθ' αυγή, χωρίς να μπορεί να λογικευτεί, σκέφτεται να ρίξει απ' τους ώμους του την αταξίδευτη Γη και να τρέξει ξωπίσω της. Μόνο που, στηνκόψη του χρόνου, μυρίζει ο κοχλαστός ιδρώτας του Ήλιου καθώς καταφτάνει' και τα παθιασμένα του όνειρα όλο παρασύρονται απ' τ' απαλό αεράκι... 20-21.02.2011
Γονατισμένος στο μαλακό, βρεγμένο χώμα. Η μυρωδιά της γνώριμης βροχής που πότισε τη γη του, αυτήν που τόσο γλυκά κοίμησε τα δειψασμένα του όνειρα, αυτήν που τόσο ζεστά χαμογέλασε στις πιο απόκοσμες μιζέριες του.
Στρέφει την επίμονη ματιά του ψηλά.
- Πες μου,Ουρανέ , μπορεί κανείς να σταθεί ατάραχος μέσα σου; Μπορεί να σταθεί ψύχραιμος, όταν αντιλαμβάνεται ότι τον περικυκλώνουν απ' όλα τα παράλληλα σύμπαντα σύννεφα; Ήτανε, Ουρανέ μου, σύννεφα πελώρια και φουσκωτά όλο χνούδι, που 'μοιαζαν λες κι αντανακλούσαν κρυστάλλινα πρίσματα βουτηγμένα σε πύρινες γλώσσες. Ένα ουράνιο τόξο τυλιγμένο στις φλόγες! Κι από μέσα, δειλά δειλά, άνθιζαν οι πρώτες λευκές μαργαρίτες, σαν η φωτιά να 'ταν νερό! Δεν τα κατάφερα Ουρανέ να φανώ έξυπνος, τα ξωτικά των παραισθήσεων με τραβούσανε απ' το λινό μου μανίκι και δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Όσο προσπαθούσα να χτίσω μια λογική απάντηση επιστρατεύοντας όσες μαθηματικές ικανότητες είχα και δεν είχα, τόσο μ' έσερνε απ΄τη μύτη αυτή η μεθυστική ευωδία. Και μ' έκανε να βλέπω τις πολύχρωμες πλεξούδες της ν' αναπνέουν και τα κίτρινα μάτια της να κολυμπάνε μαζί μου στην Άβυσσο.
- ...
Ο Ουρανός δεν απαντά. Συλλογιέται τον ιριδίζων έρωτά του με τη Σελήνη, που, κάθ' αυγή, χωρίς να μπορεί να λογικευτεί, σκέφτεται να ρίξει απ' τους ώμους του την αταξίδευτη Γη και να τρέξει ξωπίσω της. Μόνο που, στηνκόψη του χρόνου, μυρίζει ο κοχλαστός ιδρώτας του Ήλιου καθώς καταφτάνει' και τα παθιασμένα του όνειρα όλο παρασύρονται απ' τ' απαλό αεράκι... 20-21.02.2011
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου