Πεφταστέρι*

...Οι κίτρινες μαργαρίτες στο ξέφωτο τινάζονται απότομα από τον γλυκό ύπνο,ακούγοντας τα παιδικά βήματα να σιμώνουν. Το γνώριμο φόρεμα του κοριτσιού, λευκό και δροσερό, ξεχωρίζει τώρα καθαρά, καθώς τα φύλλα του γαργαλούν απαλά το αεράκι, κάνοντας το να χορεύει ζαλισμένο. Οι ασημιές κλωστές του πέφτουν πού και πού στο κόκκινο χώμα, σαν πασπαλιστή νεραιδόσκονη,καθρεφτίζοντας κάθε ευχή του δάσους. Η μικρή Σελήνη, σαν κάθε που βραδιάζει.σαν κάθε που βραδιάζει, φέρνει τα βήματά της στο μικρό χωράφι. Στο ένα χέρι κουβαλά τον ολογάλαζο κουβά της,σκαλισμένο περίτεχνα και γυαλιστό κάτω απ'τις παιχνιδιάρες αχτίδες του Ήλιου -η μπογιά της Ελευθερίας να μοσχοβολά, καθώς σμίγει με τα ζεστά χνώτα των Άστρων. Στο άλλο σφίγγει ένα πινέλο, το δικό της πινέλο, μυτερό και λεπτό, να, όσο δυο βλέφαρα μαζεμένα σε μπουκέτο -ένα πινέλο μικρό, ν' απολαμβάνει την κάθε στιγμή της μεταμόρφωσης καμαρώνοντας τον καινούριο Ουρανό. Κι ας πάρει χρόνια όσα η ιθάκη.
Στέκει για λίγο αμίλητη στο πλατύσκαλο του χρυσού,αστραφτερού απ'τα πολλά μπιχλιμπίδια ουρανού, παρατηρώντας τον να ξεθωριάζει αργά αργά, να θολώνει και να ρίχνει επάνω της μυριάδες μαύρα πέπλα. Αποφασισμένη, αρπάζει το πινέλο και το βουτά βαθιά μέσα στο μεταλλικό κουτί. Οι πιτσιλιές δίνουν στα πάντα μιαν ανάσα ωκεανού, λες κι ο βυθός να βγήκε για σεριάνι στη στεριά. Τα κύματα να γλείφουν και την πιο κρυφή πτυχή του δάσους. Η ευωδία της αλμύρας κι οι μπουρμπουλήθρες των ψαριών της Γης...
Το κορίτσι τείνει το πινέλο ψηλά κι αυτό εκτοξεύεται με δύναμη, ατρόμητο στον αέρα. Όμως ω! Ο Ουρανός, σα διάφανο πέτρωμα του σύμπαντος, καθρέφτης ενός αδιά(φορου)φανου κόσμου, αφήνει το χρώμα να τον διαπεράσει χωρίς ν' αφήσει αποτύπωμα κανένα. Η μικρή Σελήνη, μη θέλοντας να δεχτεί ότι ο ουρανός της-μας- θα έμενε τελικά γυάλινος, τινάζει ασταμάτητα, χτυπά μ'όση δύναμη βαστά. Μάταια. Ώσπου αγανακτησμένη, απογοητευμένη από τις ελπίδες που την αποχαιρέτησαν χωρίς αντίο, δίνει μια στον κουβά και τον στέλνει ψηλά, λες κι ήταν πεφταστέρι ανάποδο!
                                                                           *****
...Τα διαμάντια σπάρθηκαν χιλιάδες στη γη της, κι αμέσως εξατμίστηκαν στις ίδιες τους τις αναθυμιάσεις. Καυσαέρια βιομηχανιών, μιας πολιτείας που δε σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται το θάνατο.                            ...
Γι'αυτό λεν, πως στο μέρος τούτο δω, που το χαμόγελο τ' Ουρανού πνιγεται σε ποτάμια πρασινωπών φεγγαριών, που τα ροδοκόκκινα γαρούφαλλα φλερτάρουν τις κίτρινες μαργαρίτες, κι ο Ήλιος μοιάζει μ' ανθισμένη πορτοκαλιά, τα όνειρα παίρνουν ψυχή κι αναπνοή και περιπλανιούνται με τ' αερικά στις στιγμές των ανθρώπων...                                                                                        Μάρτιος 2011